Monika Telka i poezja, która nie podaje gotowych odpowiedzi

W starachowickiej bibliotece znów zrobiło się literacko, a tym razem w centrum uwagi znalazł się piąty tomik Moniki Telki, „Światło”. To spotkanie nie krzyczało formą - zamiast tego budowało napięcie spokojem, precyzją słowa i muzyką, która dopowiadała to, czego wiersze nie chcą wyłożyć wprost. 🎶

• „Światło” Moniki Telki brzmi jak zapis uważnego patrzenia
• Wieczór z poezją zyskał drugi oddech dzięki muzyce Rocha Dobrowolskiego

„Światło” Moniki Telki brzmi jak zapis uważnego patrzenia

Nowy tomik poezji Moniki Telki pokazuje, że w krótkiej formie można zmieścić naprawdę dużo. „Światło” nie prowadzi czytelnika za rękę, raczej zostawia go z pytaniami i detalami, które trzeba samemu poskładać. To poezja skondensowana, bez ozdobników, ale właśnie dzięki temu mocno trafia w sedno.

W opisie tomu pojawia się ważna cecha tej twórczości - nie daje gotowych odpowiedzi. Zamiast tego wydobywa to, co zwykle ukrywa się pod powierzchnią codzienności. 📚 To ten rodzaj pisania, który działa najlepiej wtedy, gdy czyta się go powoli i bez pośpiechu.

Wieczór z poezją zyskał drugi oddech dzięki muzyce Rocha Dobrowolskiego

Spotkanie wokół tomiku nie było tylko czytaniem wierszy. Dużą rolę odegrała oprawa muzyczna Rocha Dobrowolskiego, który przygotował bogaty zestaw improwizowanych utworów. Taki duet - słowo i dźwięk - dobrze podbił charakter całego wydarzenia i nadał mu bardziej kameralny, niemal intymny rytm. ✨

To właśnie takie wieczory najlepiej pokazują, że literatura wciąż potrafi przyciągać, jeśli dostaje odpowiednią przestrzeń. Tu wszystko opierało się na skupieniu, uważności i prostym kontakcie z poezją, która nie potrzebuje wielkich deklaracji, żeby zostać w pamięci.

na podstawie: Biblioteka w Starachowicach.